بدترین کشورها حال حاضر دنیا برای قاچاق انسان

قاچاق انسان یک تجارت چند میلیارد دلاری است و یکی از صنایع غیر قانونی در این سیاره است که خیلی سریع رشد داشت. در ۳۰ ژوئیه هر سال، جهان روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان را به رسمیت می‌شناسد تا به افزایش آگاهی از این موضوع کمک کند.

وزارت امور خارجه آمریکا که برای گزارش سالانه خود درباره قاچاق انسان در کشورها تحقیق می‌کند، ۴۶ کشور را در ۳ سطح از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ طبقه بندی کرده است. سطح ۳ پایین‌ترین رتبه بندی برای کشورهایی است که به طور کامل حداقل استانداردها در حفاظت از قربانیان قاچاق را اعمال نکردند و هیچ گام مهمی برای جلوگیری از این کار انجام نداند.

چهار کشور در گزارش سالانه تجارت قاچاق انسان به‌طور مداوم از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ جز بدترین کشورها ظاهر شدند؛ این کشورها گینه استوایی، اریتره، ایران و کره شمالی هستند. جمهوری آفریقای مرکزی، موریتانی و سوریه به مدت هفت سال از هشت سال دراین لیست قرار داشتند، در حالی که الجزایر، کنگو، گینه بیسائو، پاپوآ گینه نو، روسیه و ونزوئلا در هشت سال گذشته ۶ سال را در این لیست قرار داشتند. پنج کشور دیگر پنج سال از هشت سال، نه کشور چهار بار، دو کشور سه بار، چهار کشور دو بار و سیزده کشور در هشت سال گذشته یک بار در این لیست ظاهر شدند. بعضی از بدترین کشورها برای قاچاق انسان در این مقاله مورد بحث قرار گرفته‌اند. همراه وینوک باشید و با این کشورها آشنا شوید. 

گینه استوایی

گینه استوایی در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ در این لیست به طور مداوم قرار گرفته است. اکثر زنان و دختران جوان در گینه استوایی مورد حمله آسیب‌های ناشی از قاچاق جنسی هستند.

این کشور همچنین مقصدی برای قربانیان کار اجباری است. اکثر قربانیان قاچاق در شهرهایی مانند بتا، مالابو و مونگوما برای مهاجرت و پیشرفت فریب داده می‌شوند. زنان خارجی و محلی از لحاظ جنسیتی مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند در حالی که مردان مجبور به کار در معادن نفت هستند.

اریتره

اریتره منبع اصلی آمد و شد مردان، زنان و کودکان است. قربانیان قاچاق انسان به اردوگاه‌های کار اجباری منتقل می‌شوند.

هزاران نفر از افرادی که از اریتره از کشور خود در جستجوی شرایط بهتر زندگی و فرصت‌های شغلی فرار کرده‌اند فرصتی برای قاچاقچیان انسان فراهم آورده‌‌اند. دولت اریتره همچنین افراد ۱۸ تا ۴۰ ساله را به عنوان بخشی از خدمات ملی برای حداقل ۱۸ ماه در کار اجباری شرکت می دهند. اکثر مردم در اریتره مجبور به خدمت به طور نامحدود تحت شرایط نامساعد مانند شکنجه و بازداشت هستند.

ایران

شهروندان ایران به داخل کشور و سایر کشورها مانند افغانستان، ترکیه، عراق، پاکستان و امارات متحده عربی قاچاق می‌شوند. تعداد جوانان ایرانی مبتلا به فحشا در امارات متحده عربی افزایش یافته است، که بعضی از آنها قربانی قاچاق انسان هستند و پاسپورت آنها مصادره شده است. اکثر زنان ایرانی به شهرهای ترک در نزدیکی مرز ایران قاچاق جنسی می‌شوند.

کره شمالی

کره شمالی کشور منبعی برای قربانیان قاچاق جنسی و کار اجباری است. در داخل کشور، کار اجباری بخشی از سرکوب سیاسی و یکی از ستون‌های نظام اقتصادی است.

شهروندان در این کشور مجبور به کار اجباری به کارهای مشخص شده هستند. تقریبا ۱۲۰،۰۰۰ نفر در اردوگاه‌ها نگهداری می‌شوند و اکثر زندانیان هیچ جرمی مرتکب نشده‌اند. ظلم و ستم دولتی هزاران نفر را برای فرار از کشور آماده کرده است و آنها را طعمه‌ای برای قاچاقچیان انسان می‌کند.

جمهوری آفریقای مرکزی

جمهوری آفریقای مرکزی یک منبع هم برای افراد و هم برای ترانزیت افراد، به ویژه کودکان در زمینه قاچاق جنسی و کار اجباری محسوب می‌شود. بیشتر قربانیان قاچاق انسان در جمهوری آفریقای مرکزی شهروندی هستند که در داخل کشور مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند.

دیگر قربانیان به کشورهای همسایه مانند نیجریه، جمهوری دموکراتیک کنگو، چاد و کامرون منتقل می‌شوند. بی ثباتی سیاسی و جابجایی بیش از یک میلیون نفر باعث افزایش آسیب پذیری کودکان، مردان و زنان به قاچاق در این کشور می‌شود.

موریتانی

اکثریت مردم در معرض برده داری در موریتانی کودکان و بزرگ‌سالان از جوامع آفریقایی موریتانی و جامعه سیاه مور هستند. قربانیان مجبور به کار بدون دستمزد می‌شوند. دختران و زنان موریتانی توسط سازمان‌های خارجی به عنوان کارگران خانگی استخدام می‌شوند، اغلب به قاچاق جنسی در خلیج فارس و عربستان سعودی محکوم هستند. بعضی از آنها توسط آژانس‌های مسافرتی و کارگزاران در کشور‌ خودشان و خاورمیانه مجبور به ازدواج می‌شوند.

سوریه

قاچاق انسان در سوریه به دلیل جنگ داخلی در این کشور ادامه دارد. بیش از نیمی از جمعیت سوریه از زمان آغاز اعتراضات آواره شده‌اند و هزاران نفر کشته شدند. سوری‌هایی که در اردوگاه‌های پناه‌جویان هستند، به شدت در معرض قاچاق انسان هستند، به خصوص کودکان که مجبور به ازدواج زودهنگام و کار اجباری شده‌اند.

الجزایر

الجزایر به عنوان مسیری برای ترانزیت افرادی که قاچاق می‌شوند عمل می‌کند. همچنین، به میزان کم، مقصدی برای افراد قاچاق شده است. اغلب مردان و زنان به طور ارادی و با کمک قاچاقچیان با امید سفر به اروپا وارد الجزایر می‌شوند. با این حال، برخی از این افراد قربانی قاچاق می‌شوند و مجبور به فحشا و کار غیرتخصصی می‌شوند. حداقل ۱۰،۰۰۰ نفر در الجزایر در معرض خطر قاچاق هستند.

گینه بیسائو

افراد قاچاق شده از گینه بیسائو در معرض فحشا و کار اجباری قرا می‌گیرند. این کشور هم منبع و هم مقصدی برای پسران آفریقای غربی برای کار اجباری است. بعضی از روحانیون این کشور در کلاس درهای دینی این پسرها را آموزش می‌دهند و آنها را مجبور می‌کنند که در اطراف مدرسه و در مجاورت آنجا گدایی کنند. بیشتر قاچاقچیان، مردانی از مناطق گابو و بافتا هستند.

روسیه

بیش از ۵ میلیون مهاجر در روسیه در شرایط برده داری در کارخانه‌ها و به عنوان رانندگان عمومی کار می‌کنند.

این کارگران در معرض قاچاق جنسی و کار اجباری هستند. ورود مهاجران به کشور توسط مقامات روسی تسهیل شده است. مقامات دیگر حتی رشوه داده‌اند که گزارش‌های دروغین در مورد جنایات قاچاق انسان را بررسی نکنند یا گزارش ندهند. روسیه به عنوان مقصد، منبع و کشور ترانزیت برای قربانیان قاچاق است و این کشور برای محافظت از قاچاق انسان کار زیادی نکرده است.

ونزوئلا

بیش از نیمی از مردم که به خارج از ونزوئلا قاچاق می‌شوند بزرگ‌سالان، ۲۶٪ دختران جوان و ۱۹٪ پسران هستند.

قربانیان با وعده مشاغل با ارزش و کارهای بهتر فریب می‌خورند، اما کار آنها در کشورهایی که قاچاقچیان آنها را به فحشا و کار اجباری تحویل می‌دهند، به پایان می‌رسد. با وجود داشتن قوانین سخت‌گیرانه علیه آن، ونزوئلا بسیار کم کار کرده است تا مجازات و یا جلوگیری از قاچاق انسان انجام دهد. از سال ۲۰۱۳ تنها سه نفر در این کشور تحت قانون قاچاق انسان محکوم شده‌اند.

کویت

کویت یک کشور مقصد برای قاچاقچیان است که عمدتا برای کار اجباری به این کشور منتقل می‌شوند. مردان و زنان که به طور داوطلبانه از سایر نقاط جهان مهاجرت به کویت کرده‌اند، از قبیل آفریقا، خاورمیانه و آسیای جنوب شرقی برای یافتن شغل، اغلب در معرض سوء استفاده جنسی و کار اجباری قرار دارند. به دلیل شرایط خطرناک در کویت، چندین کشور ورود زنان خود را به کویت محدود کرده‌اند.

لیبی

لیبی یک کشور مقصد و ترانزیت برای افراد قاچاق شده، عمدتا از کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. این کشور یک کشور منبع برای کودکان لیبیایی است که تحت شبه نظامی مسلح در داخل کشور قرار گیرند. این شبه نظامیان مسلح از کودکان زیر ۱۸ ساله استفاده کرده و آنها را استخدام می‌کنند. کودکان نیز در این کشور در معرض خشونت جنسی قرار دارند. جنایات قاچاق انسان در کشور از سوی بی ثباتی سیاسی و عدم نظارت دولتی ترویج یافته است.

یمن

یمن یک کشور منبع برای کودکان و بزرگ‌سالانی است که محکوم به کار اجباری و قاچاق جنسی هستند. قاچاق انسان از طریق درگیری‌های خشونت آمیز و فقدان حاکمیت قانونی دراین کشور بیشتر شده است. پسران یمنی پس از مهاجرت به عربستان سعودی و عمان، به کار اجباری محکوم شده‌اند. برخی از کودکان قاچاق شده نیز مجبور به تجارت قاچاق جنسی و قاچاق مواد مخدر به عربستان سعودی شده‌اند.

زیمبابوه

زنان و دختران جوان در شهرهای زیمبابوه در نزدیکی مرزها، محکوم به قاچاق جنسی برای رانندگان کامیون‌های دورافتاده هستند.

مردان نیز به کار اجباری در کارهای خانگی و کشاورزی، به ویژه در مناطق روستایی، مجبور می‌شوند. کودکان و خویشاوندان آنها از مناطق روستایی توسط اعضای خانواده خود به بردگی گرفته می‌شوند تا در خانه‌هایشان کار کنند. بسیاری از زیمبابوه‌‌ای‌ها با کمک رانندگان تاکسی به آفریقای جنوبی می‌روند. آنها بعدها مجبور به کار اجباری و فحشا می‌شوند.

گزارش قاچاق انسان (TIP)

گزارش تجارت قاچاق انسان (TIP) بر شیوه‌هایی  که جوامع و کشورها می‌توانند به طور جمعی و قاطعانه با مشکل قاچاق انسان مواجه شوند تمرکز دارد. TIP یک ابزار دیپلماتیک است که توسط دولت آمریکا برای دخالت دولت‌های خارجی در زمینه‌های مربوط به قاچاق انسان استفاده می‌شود. در گزارش، هر کشور بر اساس تلاش دولت برای تطابق با حداقل استانداردها برای از بین بردن قاچاق مواد مخدر در یکی از سه سطح قرار می‌گیرد.


مقالات بیشتر:

بدترین کشورها برای بزرگ کردن کودک و تشکیل خانواده

۱۰ دلیلی که نشان می‌دهد کره شمالی بدترین کشور برای زندگی است

۱۰ کشور خطرناک برای سفر

۱۰ کشوری که حمله نظامی به آنها غیر ممکن است

منبع worldatlas

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.