بیماری اوتیسم چیست؟ چه چیزی در مورد اوتیسم باید بدانیم؟

اختلال طیف اوتیسم یا بیماری اوتیسم موجب می‌شود شخص الگوهای رفتاری تکراری بوجود آورد و اغلب تعاملات اجتماعی آنها را با دیگر افراد مختل می‌کند. به گفته انجمن آمریکایی اوتیسم، پزشکان معمولا اختلال طیف اوتیسم (ASD) را در دوران کودکی زمانی که علائم قبل از ۳ سالگی، تشخصی می‌دهند.

در آمریکا، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) نشان می‌دهد که ۱ نفر از ۵۹ کودک دچار اختلال طیف اوتیسم است. اصطلاح “طیف” به انواع مختلف علائم و شدت در ASD اشاره دارد. بعضی از افراد مبتلا به این بیماری، با مشکل ناتوانی اجتماعی مواجه هستند، در حالی که دیگران ممکن است به طور مستقل عمل کنند.

اوتیسم چیست؟

ASD یک اصطلاح گروهی است که تعدادی از اختلالات عصبی تکاملی را شامل می‌شود. در جدیدترین راهنمای تشخیص بیماری انجمن روانپزشکی آمریکا، که به عنوان راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-V) شناخته می‌شود، اختلالات زیر را به دسته اوتیسم اضافه کرده است:

  • سندروم آسپرگر
  • اختلال انسجام‌گسیختگی کودکی
  • اختلالات رشد فراگیر که به طور واضح مشخص نیستند

در حالی که انواع مختلف اختلال طیف اوتیسم رخ می‌دهد، تجربیات رایج در میان افراد مبتلا به این بیماری شامل اختلال در رفتارهای اجتماعی و اتخاذ رفتارهای تکراری می‌شود.
بعضی از کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است از زمان تولد علائم این بیماری را داشته باشند، در حالی که دیگران ممکن است نشانه‌های واضح‌تری از خود نشان دهند.
اوتیسم همچنین با سایر بیماری‌ها مانند بیماری صرع و توبروز اسکلروزیس بغرنج ارتباط دارد. به گفته موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS)، حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد از افرادی که مبتلا به اختلال طیف اوتیسم هستند، تا زمان رسیدن به دوران خردسالی، صرع را تجربه می‌کنند.

مشخصات و علائم

اختلال طیف اوتیسم ممکن است اثراتی در تعاملات اجتماعی و ارتباطات فرد داشته باشد. این اثرات شامل:  

  • داشتن الگوهای گفتاری غیرمعمول مانند استفاده از یک تُن صدای ربات مانند
  • اجتناب از داشتن تماس چشمی با دیگران
  • آرام و نامفهوم سخن نگفتن با والدین به عنوان کودک
  • عدم نشان دادن واکنش نسبت به شنیدن نام خود
  • نداشتن پیشرفت در مهارت‌های گفتاری
  • مشکل در ماندن در یک مکالمه
  • تکرار مکرر عبارات
  • مشکل آشکار در درک احساسات و ابراز آن

علاوه بر داشتن اختلال در برقراری ارتباط، فرد مبتلا به اوتیسم همچنین ممکن است رفتارهای تکراری یا غیرمعمول را نیز از خود نشان دهد.

نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از:

  • بیش از حد درگیر شدن در یک موضوع که به نظر می‌رسد مصرف کننده آنها است، مانند اتومبیل، جدول زمانی حرکت قطار، یا هواپیما
  • شیفته یک وسیله می‌شوند، مانند یک اسباب بازی یا وسایل خانه
  • اصرار به انجام حرکات تکراری، مانند به چپ و راست چرخیدن
  • به خط کردن و چیدن اسباب بازی‌ها یا اشیاء به روش های بسیار مرتب و در یک خط

حدود ۱ نفر از هر ۱۰ نفر مبتلا به اوتیسم، علائم سندرم ساوان را دارند، هرچند این وضعیت ممکن است در افراد مبتلا به دیگر بیماری‌های پیشرفته یا آسیب‌های عصبی رخ دهد.
سندرم ساوانت زمانی اتفاق می‌افتد که یک فرد توانایی‌های فوق العاده‌ای را در یک حوزه خاص نشان می‌دهد، مانند زدن یک ابزار موسیقی، محاسبه مبلغ بسیار پیچیده با سرعت بالا، خواندن دو صفحه کتاب به طور همزمان یا توانایی به خاطر سپردن مطالب زیاد علمی.
افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند، پیشرفتی مانند مردم عادی دارند و توانایی پیش بینی نتایج رفتارها و موقعیت‌های خاص را دارند. قطع زندگی روزمره و صحبت کردن با صدای بلند، بیش از حد تعاملی محیط می‌تواند یک فرد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) را دست پاچه کند و منجر به بروز خشم، سرخوردگی، ناراحتی یا پریشانی در او شود.
هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص اوتیسم وجود ندارد. در عوض، پزشکان از طریق گزارش‌های والدین از رفتار، مشاهدات، و شرایط دیگر، این بیماری را تشخیص می‌دهند.
به عنوان مثال، اگر کم شنوایی در کودک شناسایی نشود، علائم می‌تواند شبیه به اوتیسم باشد.

علل اختلال طیف اوتیسم

علل بروز بیماری اوتیسم در حال حاضر شناخته شده نیست، اما تعداد مطالعات بسیاری در حال انجام است که در جهت کشف چگونگی پیشرفت این بیماری است. 
محققان چندین ژن را شناسایی کرده‌اند که به نظر می رسد به اختلال طیف اوتیسم ارتباط دارند. گاهی اوقات، این ژن‌ها خود به خود تغییر می‌کنند. در موارد دیگر، ممکن است افراد این ژن‌ها را به صورت مورثی به ارث برده باشند.
در مطالعاتی که بر روی دوقلوها انجام شده است، اوتیسم اغلب همبستگی قوی بین دوقلوها دارد. به عنوان مثال، طبق گفته موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی آمریکا، اگر یکی از قل‌ها اوتیسم داشته باشد، دیگری چیزی در حدود ۳۶ تا ۹۵ درصد امکان ابتلا به این بیماری را دارد.

همچنین افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند، ممکن است تغییراتی در نقاط اصلی مغز داشته باشند که بر سخن و رفتار آنها تأثیر می‌گذارند. اگرچه پزشکان هنوز این موضوع را تایید نکرده‌اند اما، عوامل محیطی نیز ممکن است در پیشرفت اختلال طیف اوتیسم نقش داشته باشند.
با این حال، محققان می‌دانند که برخی از دلایل شایع، مانند عادات والدین، سبب بروز اوتیسم نمی‌شود.

آیا واکسن سبب بروز اوتیسم می‌شود؟

یکی دیگر از تصور غلط رایج در مورد اوتیسم این است که زدن واکسن، مانند واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR)، می‌تواند منجر به اوتیسم شود.
با این حال، مرکز کنترل بیماری‌ها در گزارش خود عنوان کرده است که ارتباطی بین واکسن و اوتیسم آشکار نشده است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۳ تایید کرد که تعداد آنتی ژن‌ها یا مواد تشکیل دهنده تولید آنتی بادی‌های مبارزه با بیماری، در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم یکسان است.
بعضی از افراد ادعا می‌کنند که تیومرسال، یک نگهدارنده حاوی جیوه در واکسن‌های خاص، با اوتیسم ارتباط دارد. با این حال، حداقل ۹ مطالعه مختلف از سال ۲۰۰۳ تا به حال شواهدی را ارائه کرده‌اند که در پاسخ به این ادعا بوده‌اند.
مجله لانست مقاله ابتدایی منتشر کرد که موجب اختلاف در مورد واکسن و اوتیسم شد و ۱۲ سال بعد پس از انتشار آن شواهدی از جعلی بودن اطلاعات و تقلب در تحقیق روشن شد.

درمان اوتیسم

درمان متحدی برای اوتیسم وجود ندارد، زیرا هر شخص مبتلا به اوتیسم دارای شرایط متفاوت و مختلفی است.
درمان و استراتژی برای مدیریت مسائل سلامتی که اغلب با اوتیسم همراه هستند، در دسترس است. این مسائل می‌تواند شامل صرع، افسردگی، اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اختلالات خواب باشد.

در حالی که تمام این درمان‌ها برای همه افراد مبتلا به اوتیسم موثر نیست، گزینه‌های بسیاری وجود دارد که ممکن است به مردم برای مقابله با این بیماری کمک کند. متخصصان یا روان‌شناسان اوتیسم می‌توانند به شخص درمانی برای مقابله با این بیماری ارائه دهند.

اقدامات

در حین درمان که اقداماتی هستند که ممکن است سودمند باشند. این اقدامات عبارتند از:

تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی (ABA): در تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی، یک مربی در ابتدا تلاش می‌کند تا در مورد رفتارهای خاص یک فرد مبتلا به اوتیسم یاد بگیرد. آنها همچنین درباره تاثیر محیط اطراف در بروز این رفتارها و نحوه یادگیری آنها یاد می‌گیرند. تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی قصد دارد رفتارهای پسندیده را افزایش دهد و رفتارهای مضر را با استفاده از تقویت مثبت از بین ببرد.

تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی می‌ به بهبود ارتباطات، حافظه، تمرکز و عملکرد تحصیلی کمک کند. با تجزیه و تحلیل رفتارهای فعلی و تدابیر جدید و اقدامات گام به گام، مربی می‌تواند ابزاری برای حمایت فرد مبتلا به اوتیسم و افرادی که در اطراف آنها هستند، مهیا کند. 

مدل درمان اولیه دنور (ESDM): این نوع درمان رفتاری در طی بازی رخ می‌دهد و به کودکان زیر سن ۱ تا ۴ سال کمک می‌کند.

یک روانشناس، متخصص رفتار درمانی و یا درمان شناس حرفه‌ای از فعالیت‌های توام و بازی برای کمک به کودک مبتلا به اوتیسم استفاده می‌کند تا  روابط مثبت با حس سرگرم‌کننده بسازد. والدین می‌توانند این نوع درمان را در خانه ادامه دهند.
مدل درمان اولیه دنور از مهارت‌های ارتباطی و توانایی‌های شناختی پشتیبانی می‌‌کند.

زمان زمین (Floortime): این شامل پیوستن والدین به کودکان در محل بازی و ساخت روابط است. در درمان‌های تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی و برای حمایت بیشتر از در این روش و بالعکس استفاده می‌کنند. والدین اجازه می‌دهند که کودکان بازی را رهبری کنند، به طوری که توانایی‌های کودک را توسعه دهند.
از طریق این مشارکت، یک کودک مبتلا به اوتیسم، ارتباطات دو طرفه و پیچیده، تفکر احساسی و صمیمیت را یاد می‌گیرد. آنها همچنین مدیریت نظم خود و مشارکت در محیط اطراف خود را یاد می‌گیرند. 

شغل درمانی (OT): این اقدام به فرد مبتلا به اوتیسم کمک می‌کند تا مهارت‌های زندگی روزمره را فرا بگیرد و استقلال داشتن را یاد بگیرد.
این مهارت‌ها شامل پوشیدن لباس بدون کمک، نظافت، بهداشت و مهارت‌های خوب محرک می‌شود. افراد مبتلا به اوتیسم این مهارت‌ها را در خارج از جلسات درمان، که معمولا بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول می‌کشد، تمرین می‌کنند.

درمان واکنش موثر(PRT): این درمان با هدف حمایت از انگیزه و توانایی پاسخ دادن به نشانه‌های انگیزشی در کودکان مبتلا به اوتیسم است. این یک درمان مبتنی بر بازی است که بر تقویت طبیعی متمرکز است.
به عنوان مثال، اگر یک کودک یک ماشین اسباب بازی را از راه مناسب درخواست کند، ماشین اسباب بازی را دریافت می‌کنند، نه یک پاداش غیرمرتبط مانند آب نبات. این درمان کودکان مبتلا به اوتیسم را تشویق می‌کند تا تعاملات اجتماعی را شروع کنند و همچنین به آنها پاسخ دهند.

اقدامات توسعه روابط (RDI): این درمان متمرکز بر اهمیت تفکر پویا یا توانایی انطباق افکار و موقعیت‌های پردازش با انعطاف پذیری است تا به بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند.
تمرکز بر روی RDI شامل درک دیدگاه‌های دیگران، اعمال تغییر و جذب اطلاعات جالب از چندین منبع در یک زمان، نظیر دیدگاه و گمانه‌زنی‌ها، بدون دردسر است.

گفتار درمانی: این اقدام کمک می‌کند تا به چالش‌های ارتباطی که افراد مبتلا به اوتیسم تجربه می‌کنند، رسیدگی شود.

کمک ممکن است شامل تطبیق احساسات با حالت چهره، یادگیری نحوه تفسیر زبان بدن و پاسخ به سوالات باشد. متخصص گفتار درمانی همچنین ممکن است سعی کند تناقضات تُن صدا را آموزش ددهد و به فرد کمک کنند که گفتار و وضوح‌اش را تقویت کنند.

TEACCH: این برنامه به کامل کردن نیازهای کودکان مبتلا به اوتیسم در محیط کلاس درس، با تاکید بر یادگیری بصری و حمایت از مشکلات توجه و سختی ارتباط که ممکن است بوجود آید، کمک می‌کند.
ارائه دهندگان خدمات ویژه و کارکنان اجتماعی و همچنین متخصصان پزشکی که از سایر روش‌های درمانی مانند روانشناسی و گفتار درمانی استفاده می‌کنند، می‌توانند از این سیستم برای حمایت از کودکان مبتلا به اوتیسم استفاده کنند.

درمان رفتار کلامی (VBT): این روش به کودک کمک می‌کند که با زبان و معنی مرتبط با اوتیسم ارتباط برقرار کند. تمرین‌کنندگان VBT بر روی کلمات تمرکز نمی‌کنند، بلکه تمرکز آنها بر روی دلایل استفاده از آنها است.

داروها

اگر یک پزشک برای یک کودک یا بزرگسال مبتلا به اوتیسم دارو تجویز کند، معمولا سعی می‌کند که تشنج، افسردگی یا خواب آشفته را در آنها از بین ببرند.
با این حال، داروها ممکن است برای یک فرد مبتلا به اوتیسم براساس مورد مناسب باشد و یا ممکن است نباشد

استراتژی‌ها و مهارت‌های مقابله

کودکان مبتلا به اوتیسم غالبا طیفی از رفتارها را ایجاد می‌کنند که به آنها کمک می‌کند تا تاثیر این بیماری را درمان کنند.
این رفتارها، تلاش کودک برای محافظت از خود در برابر محرک‌هایی است آنها را سرکوب می‌کند و موجب افزایش حس گرایی برای افزایش احساس می‌شود. آنها همچنین ممکن است این رفتارها را از خود نشان دهند تا سطوحی از سازمان‌یافتگی یا منطق را به زندگی روزانه خود بیاورند.
در حالی که تمام استراتژی‌های مقابله‌ای برای اوتیسم مضر نیست، برخی از آنها می‌توانند از مانعی برای تعاملات اجتماعی باشند و منجر به انزوا و پریشانی شوند.

این رفتارها عبارتند از:

  • جدا کردن خود از دیگران و دوری کردن از ارتباط با دیگران
  • الگوهای تکراری هنگام بازی و تکیه بر وقایع آشنا در طول روز
  • صحبت کردن با خود، آواز خواندن یا سوت زدن
  • وابستگی بیش از حد به اشیاء برگزیده‌ خود
  • انتخاب دور شدن یا اجتناب از تجربیات خاص به شدت مفرط 

عامل مهم در مدیریت رفتارهای انحصاری بالقوه این است که از این رفتارها اجتناب نکنند، بلکه برای افزودن سایر استراتژی‌های مقابله‌ای که می‌تواند سفر کودک را از طریق اوتیسم آسان‌تر کند، اقدام کنند. مانند:

  • به دنبال کمک رفتن
  • استفاده علنی از زبان
  • تمدد اعصاب و استراحت دادن
  • آشکار سازی نیازهای خود 
  • مدیریت احساسات دورنی

راه‌های موثر برای دستیابی به این موارد به شرح زیر است:

  • درک اینکه این فرآیند صحبت کردن با کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است با تاخیر همراه باشد و این امر منظور شود.
  • محدود کردن سر و صدا، حرکت و حضور اشیاء در نزدیکی برای کمک به تمرکز کودک در هنگام ارائه اطلاعات به آنها.
  • کمک به یک کودک برای ساخت فعالیت‌ها با دادن نشانه‌های دستوری، مانند “اول، این کار را انجام بده، سپس …” یا “آماده باش … آماده کن… برو!”
  • توصیف مناسبات اجتماعی بزرگسالان در مقابل کودک مبتلا به اوتیسم.
  • مشخص کردن به وضوح فضای بازی با استفاده از نشانگرهای بصری، مانند استفاده از یه کیسه حبوبات، برای ارتقای احساس امنیت در اطراف سایر کودکان.
  • دادن اطلاعات اطمینان‌بخش در مورد رویدادها به صورت روشن و قابل مشاهده و برحسب فعالیت‌های معمول وفعالیت‌هایی که خارج از روال قرار می‌گیرند و ممکن است موجب ناراحتی شوند.
  • اجرا و تمرین این استراتژی‌های مقابله در طول بازی کودک.

افراد مختلف اوتیسم را به اندازه‌های متفاوت و با طیف وسیعی از رفتارها تجربه می‌کنند. با این حال، این استراتژی‌ها و مهارت‌ها می‌توانند به افزایش ابزار موجود برای هر فرد با شرایط مختلف برای بهبود کیفیت زندگی آنها کمک کند.

پژوهش

هیچ علاجی برای اوتیسم وجود ندارد با این حال، محققان تقریبا بر روی هر جنبه‌ای از این وضعیت، از علل آن تا درمان‌های بالقوه، مطالعه می‌کنند. در برخی از افراد مبتلا به اوتیسم، داروها و درمان‌های سلامت رفتاری می‌توانند تأثیرات این وضعیت را بهبود بخشند تا فرد بتواند به طور مستقل در بزرگسالی کار کند.

برای دیگران، علائم و شرایط موجود، مانند صرع، ممکن است نیاز به مدیریت و کمک بیشتری داشته باشد. برخی از پیشرفت‌های مهم در تحقیقات اوتیسم عبارتند از:

مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ در مجموعه آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا، ۳۲ کودک را که با درمان دریافت اکسی‌توسین از طریق بینی یا یک داروی مسکن، مورد بررسی قرار دادند. این تحقیق نشان داد کودکانی که اکسی‌توسین دریافت کردند، در عملکرد اجتماعی بهبود داشته‌اند. رهبران این مطالعات قبلا دریافتند که سطح اکسی‌توسین پیایین ارتباط مستقیمی با عملکرد اجتماعی پایین دارد.

پژوهشی در کنفرانس ژنتیک آمریکا در سال ۲۰۱۸، ۴۳ رشته ژنتیک متوالی ناشناخته مرتبط با عامل تاخیر رشد، که در بیماران اوتیسم است را شناسایی کردند.

در حال حاضر مطالعه‌ای در حوزه کشف بیماری‌های توسعه‌ای به صورت مداوم و به دنبال شرایط عدم تشخیص در بیش از ۱۲،۰۰۰ نفر در انگلستان و جمهوری ایرلند است.

هدف این مطالعه بررسی این اختلالات رشدی برای کمک به کودکان و بزرگسالانی است این شرایط را تجربه می‌کنند.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ که در مجله Nature منتشر شد، دریافت که رشد مغز در کودکان مبتلا به اوتیسم ارتباطی با شدت بیماری دارد. محققاناعلام کردند که این دانش ممکن است به پزشکان کمک کند تا اوتیسم را در مراحل اولیه تشخیص دهند.
این مطالعات نمونه‌های کمی از تلاش‌ مداوم است که ممکن است در تشخیص و درمان اوتیسم در آینده کمک کند.

اوتیسم

اوتیسم یا ASD یک شرایط پیچیده عصبی است که باعث ایجاد مشکالت در تعاملات اجتماعی می‌شود و در آن بیمار به دنبال رعایت دقیق یک روال و دارای الگوهای قابل پیش‌بینی است.

اوتیسم دارای انواع مختلف و شدت‌های مختلف است که سندرم اسپرگر یکی از آنها است. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم می‌توانند به طور مستقل زندگی کنند در حالی که دیگران نیاز به مراقبت و پشتیبانی مداوم دارند.

علل این بیماری در حال حاضر ناشناخته است، اما محققان ژن‌های متعددی را شناسایی کرده‌اند که ممکن است ارتباطی با پیشرفت اوتیسم داشته باشند. همچنین باید گفت که واکسن باعث بروز اوتیسم نمی‌شود.
تحقیقات در مورد اوتیسم در حال انجام است و راه‌های درمان آن در حال پیشرفت است که ممکن است کیفیت زندگی را برای افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند بهبود بخشد. درمان‌های حال حاضر عبارتند از شغل درمانی، گفتار درمانی و انواع مختلف حمایت‌های ارتباطی.

منبع medicalnewstoday

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.