همه آنچه که باید درباره بیماری پوستی پسوریازیس بدانید

پسوریازیس یک بیماری خودایمن مزمن است که باعث ایجاد سریع سلول‌های پوست می‌شود. این ساختار سلول‌ها موجب پوسته پوسته شدن سطح پوست می‌شود.

التهاب و قرمزی در اطراف قسمت پوسته پوسته شده، از نشانه‌های بسیار معمول این بیماری است. پوسته‌های پسوریازیس متداول، سفید نقره‌ای هستند که به مرور ضخیم و قرمز می‌شوند. گاهی اوقات این قسمت‌ها ترک می‌خورند و خونریزی می‌کنند.
پسوریازیس نتیجه یک فرآیند تولید پوست است. به طور معمول، سلول‌های پوستی در عمق پوست رشد می‌کنند و به آرامی به سطح می‌رسند و در نهایت، می‌ریزند. چرخه عمر هر سلول پوستی یک ماه است.
در افراد مبتلا به پسوریازیس، این فرآیند تولید ممکن است تنها در طول چند روز رخ دهد. از این رو، سلول‌های پوست زمان برای ریختن ندارند. این تولید بیش از حد سریع، منجر به ایجاد سلول‌های پوست می‌شود.
پوسته‌‌‌ها معمولا بر روی مفاصل، مانند آرنج و زانو، رشد می‌کنند. آنها ممکن است در هر جاهای دیگر بدن از جمله موارد زیر رخ دهد:

  • دست‌ها
  • پا
  • گردن
  • پوست سر
  • صورت

انواع کمیاب از پسوریازیس ناخن‌ها، دهان و ناحیه اطراف تناسلی را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

پسوریازیس

بر اساس یک مطالعه، حدود ۷٫۴ میلیون آمریکایی پسوریازیس دارند. این بیماری معمولا با چندین شرایط دیگر مرتبط است، از جمله:

  • دیابت نوع ۲
  • بیماری‌های التهابی روده
  • بیماری قلبی
  • پسوریازیس مفاصل
  • اضطراب
  • افسردگی

انواع مختلف پسوریازیس 

پنج نوع پسوریازیس وجود دارد:

پسوریازیس پلاکی

پسوریازیس

پسوریازیس پلاکی رایج‌ترین نوع این بیماری است. آکادمی پوست آمریکا (AAD) تخمین می‌زند که حدود ۸۰ درصد افراد مبتلا به این بیماری، پسوریازیس پلاکی دارند. در این نوع پسوریازیس پوسته پوسته قرمز و ملتهب مناطق پوست را پوشش می‌دهند.

این تکه‌ها اغلب با پوسته‌های سفید نقره‌ای پوشیده شده‌اند. این پلاک‌ها معمولا بر روی آرنج، زانو و پوست سر قرار دارند.

پسوریازیس خالدار

پسوریازیس خالدار در کودکان شایع است. این نوع باعث ایجاد لکه‌های صورتی کوچک می‌شود. شایع‌ترین مکان‌هایی وقوع نشانه‌های پسوریازیس خالدار عبارتند از لگن، بازو و پاها. این لکه‌ها به ندرت ضخیم یا مانند پسوریازیس پلاکی افزایش پیدا می‌کنند.

پسوریازیس پوسچولار

پسوریازیس پوسچولار در بزرگسالان شایع‌تر است. در این نوع پسوریازیس بر روی پوست تاول‌های چرکی سفید رنگ و سطوح وسیعی از پوست قرمز رنگ و التهاب دیده می‌شود. پسوریازیس پوسچولار به طور معمول بر روی قسمت‌های کوچکتر بدن مثل دست و پا دیده می‌شود اما می‌تواند گسترده‌تر شود.

پسوریازیس معکوس

پسوریازیس معکوس پوست را قرمز روشن، براق و متورم می‌کند. تکه‌های مبتلا به پسوریازیس معکوس زیر بغل و یا سینه، در کشاله ران، و یا در اطراف پوست در ناحیه تناسلی ایجاد می‌شوند.

پسوریازیس اریترودرمیک

پسوریازیس

پسوریازیس اریتودروماییک نوع بسیار شدید و بسیار نادر پسوریازیس است.
این فرم معمولا بخش بزرگی از بدن را در یک زمان پوشش می‌دهد. پوست تقریبا به نظر آفتاب سوختگه می‌رسد. پوسته پوسته شدن در این نوع معمولا به شکل تکه‌های بزرگ دیده می‌شود. برای یک فرد مبتلا به این نوع پسوریازیس، تب معمولا چندان غیرعادی نیست و معمولا بسیار بیمار می‌شوند.
این نوع می‌تواند زندگی را با خطر مواجه کند، بنابراین افراد بعد از دیدن نشانه‌های این بیماری باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنند.

علائم پسوریازیس

علائم پسوریازیس از فرد به فرد متفاوت است و بستگی به نوع پسوریازیس دارد. مناطق درگیر در پسوریازیس می‌تواند به اندازه چند پوسته روی پوست سر یا آرنج باشد، یا تمام بدن را پوشش دهد.
شایع‌ترین علائم پسوریازیس پلاکی عبارتند از:

  • پوست قرمز، پوسته‌های بلند شده، لکه‌های پوستی ملتهب
  • پوسته‌های سفید نقره‌ای و یا پلاکی در تکه‌های قرمز
  • خشکی پوست و ترک خوردن آن و خونریزی
  • درد در اطراف تکه‌های درگیر
  • خارش و سوزش در اطراف تکه‌های درگیر
  • ناخن ضخیم و سوراخ سوراخ
  • درد و تورم مفاصل

الزاما تمام افراد مبتلا به این بمیاری این علائم را تجربه نخواهد کرد. بعضی از افراد علائم کاملا متفاوتی در صورتی که نوع پسوریازیس آنها شایع‌تر باشد، تجربه می‌کنند.

پسوریازیس

اکثر افراد مبتلا به این بیماری یه علائم را به صورت دوره‌ای تجربه می‌کنند. این شرایط ممکن است چند روز یا چند هفته علائم شدید باشد، و سپس علائم ممکن است قابل تشخیص باشند و سپس تقریبا غیر قابل تشخیص شوند. سپس، در چند هفته یا با عوامل متداول وخیم کننده این بیماری، وضعیت ممکن است دوباره بدتر شود. گاهی اوقات علائم پسوریازیس به طور کامل ناپدید می‌شوند.
هنگامی که شما نشانه‌های فعال از بیماری ندارید، ممکن است در حالت “بهبودی” باشید. به این معنی نیست که پسوریازیس دوباره به سراغ شما نمی‌آید، بلکه معنی آن این سات که در حال حاضر علائم آن را نخواهید داشت.

آیا پسوریازیس مسری است؟

این بیماری پوستی مسری نیست و وضعیت پوستی فرد مبتلا به دیگری منتقل نمی‌شود. دست زدن بر روی ضایعه  پوستی فرد مبتلا به پسوریازیس توسط فردی دیگر موجب انتقال این بیماری نمی‌شود.

چه چیزی باعث پسوریازیس می‌شود؟

هنوز بر پزشکان مشخص نشده است که چه چیزی باعث بروز پسوریازیس می‌شود. با این حال، به لطف یک دهه تحقیق، آنها یک ایده کلی از دو عامل اصلی بدست آورده‌اند که ژنتیک و سیستم ایمنی است. این نوع بیماری‌های پوستی مانند لوپوس معمولا از سیستم ایمنی بدن ناشی می‌شوند و در واقع ارتباط لوپوس و پسوریازیس همین سیستم ایمنی بدن است.

سیستم ایمنی

پسوریازیس یک بیماری خودایمنی است. شرایط خود ایمنی نتیجه حمله بدن به خود است. در مورد این بیماری، گلبول‌های سفید خون که به عنوان سلول ‌T شناخته می‌شوند به اشتباه به سلول‌های پوست حمله می‌کنند.

در بدن انسان‌های معمولی، گلبول‌های سفید خون برای حمله و تخریب باکتری‌های مهاجم و مبارزه با عفونت‌ها هستند. این حمله اشتباه باعث می‌شود که روند تولید سلول‌های پوست به حد بیشتری برسد. تولید سریع سلول‌های پوستی باعث ایجاد سلول‌های پوستی جدید می‌شود که به سرعت رشد می‌کنند. آنها به سطح پوست منتقل می‌شوند و در آنجا انباشته می‌شوند.
نتیجه آن بروز پسوریازیس و شایع‌ترین نوع آن، پسوریازیس پلاکی می‌شود. حملات به سلول‌های پوست همچنین باعث ایجاد مناطق قرمز و متورم بر روی پوست می‌شود.

ژنتیک

بعضی افراد ژن‌هایی را به ارث می‌برند که موجب افزایش احتمال ابتلا به پسوریازیس می‌شوند. اگر در خانواده خود فردی با علائم بیماری پوستی دارید، خطر ابتلا به این بیماری در شما بالاتر است. با این حال، درصد افرادی که پسوریازیس و یک بیماری ژنتیکی دارند، کم است. با توجه به گفته بنیاد ملی پسوریازیس (NPF) تقریبا ۲ تا ۳ درصد از افراد مبتلا، این ژن را گسترش می‌دهند.

تشخیص پسوریازیس

برای تشخیص پسوریازیس ممکن است دو آزمایش یا معاینه ضروری باشد.

معاینه‌ی جسمی

اکثر پزشکان قادر به تشخیص با یک معاینه فیزیکی ساده هستند. علائم پسوریازیس به طور معمول آشکار هستند و تشخیص آنها از علائم دیگر که ممکن است مشابه باشند نیز، آسان است.
در طول آزمایشات، مطمئن شوید که تمام نقاط بدن که درگیر است را به دکتر خود نشان دهید. علاوه بر این، درباره وجود کسی از اعضای خانواده خود که به این بیماری مبتلا است، به دکتر اطلاع دهید.

بیوپسی یا تیکه برداری

اگر علائم نامشخص باشد و یا پزشک در تشخیص خود شک داشته باشد، ممکن است یک نمونه برداری کوچک از پوست بگیرند. این عمل به اسم بیوپسی شناخته می‌شود.

پسوریازیس

پوست نمونه گرفته شده به آزمایشگاه فرستاده می‌شود که در زیر میکروسکوپ بررسی شود. این آزمایش می‌تواند نوع پسوریازیس شما را تشخیص دهد. همچنین می‌تواند از اختلالات یا عفونت‌های احتمالی نیز جلوگیری کند.
اکثر پزشک‌ها ممکن است کار تکه برداری را در مطب خود انجام دهند. پزشک شما به احتمال زیاد یک دارو بیحس کننده محلی را تزریق می‌کند تا درد بیوپسی کمتر حس شود. آنها سپس تکه برداشته شده از پوست را به یک آزمایشگاه برای بررسی ارسال می‌کنند.
هنگامی که نتایج آماده شد، پزشک شما ممکن است برای توضیح یافته‌ها و گزینه‌های درمان با شما تماس بگیرد و یک نوبت به شما داده شود.

محکر‌های پسوریازیس: استرس، الکل و غیره…

“تحریک کننده‌های خارجی” ممکن است باعث شروع مجدد پسوریازیس شوند. این عوامل برای همه یکسان نیست. آنها همچنین ممکن است در طول زمان برای شما تغییر کنند.
شایع‌ترین عوامل ایجاد کننده این بیماری عبارتند از:

استرس

استرس بالا ممکن است التهاب را بیشتر کند. اگر یاد بگیرید که استرس خود را کاهش داده و مدیریت کنید، می‌توانید زخم‌ها را کاهش دهید و از بروز آنها پیشگیری کنید. همچنین در هنگام بروز این بیماری باید با غذاهای کاهش استرس بیشتر آشنا شوید تا آنها را در رژیم غذایی خود قرار دهید.

الکل

مصرف زیاد الکل می‌تواند موجب التهاب در این بیماری شود. اگر بیش از حد الکل استفاده کنید، پیشرفت پسوریازیس ممکن است بیشتر شود. دوری از الکل برای پوست بهترین راه است. اگر به کمک نیاز دارید، پزشک شما می‌تواند به شما کمک کند تا یک برنامه برای ترک الکل بریزید.

جراحت

حادثه، بریدگی یا خراش ممکن است باعث تشدید پسوریازیس شود. تزریق، واکسن‌ها و آفتاب سوختگی‌ همچنین می‌تواند سبب تشدید بیماری شوند.

داروها

برخی از داروها باعث ایجاد پسوریازیس می‌شوند. این داروها عبارتند از:

  • لیتوم
  • داروهای ضد مالاریا
  • داروهای فشار خون بالا

عفونت

پسوریازیس، حداقل به طور جزئی، توسط سیستم ایمنی بدن که به اشتباه به سلول‌های پوست سالم حمله می‌کند، به وجود می‌آید. اگر شما مریض یا در معرض عفونت هستید، سیستم ایمنی بدن شما برای مقابله با عفونت فعالیت‌اش بیشتر می‌شود. این ممکن است پسوریازیس را تشدید کند. قرص‌های چرک گلو از شایع‌ترین نوع این محرک‌های دارویی هستند.

درمان پسوریازیس

پسوریازیس هیچ درمانی ندارد و درمان آن تنها به منظور کاهش التهاب و پوسته پوسته‌ها، کاهش رشد سلول‌های پوست و حذف پلاک‌ها است. درمان این بیماری پوستی به سه دسته تقسیم می‌شود:

درمان موضعی

کرم‌ها و پمادهایی که به طور مستقیم به پوست اعمال می‌شوند می‌توانند برای کاهش پسوریازیس خفیف تا متوسط مفید باشند. درمان‌های پسوریازیس موضعی عبارتند از:

  • کورتیکواستروئیدهای موضعی
  • رتینوئیدهای موضعی
  • آنترالین
  • ویتامین D 
  • سالیسیلیک اسید
  • مرطوب کننده

داروهای فیزیکی

افراد مبتلا به پسوریازیس متوسط تا شدید و کسانی که از انواع درمان پاسخ نگرفته‌اند ممکن است نیاز به مصرف داروهای خوراکی یا تزریقی داشته باشند. بسیاری از این داروها عوارض جانبی شدید دارند و پزشکان معمولا آنها را برای مدت کوتاهی تجویز می‌کنند. این داروها عبارتند از:

  • متوتروکسات
  • سیکلوسپورین (سندیمون)
  • بیولوژیک
  • رتینوئیدها

نور درمانی

در این نوع درمان از نور ماوراء بنفش (UV) یا نور طبیعی استفاده می‌شود. نور خورشید گلبول‌های سفید خون را که به سلول‌های پوست سالم حمله می‌کنند را می‌کشد و باعث رشد سریع سلول‌ها می‌شود. هر دو نور UVA و UVB ممکن است در کاهش علائم پسوریازیس خفیف تا متوسط مفید باشند.
اکثر افراد مبتلا به این بیماری متوسط تا شدید از ترکیبی از درمان‌ها سود خواهند برد. درمان ترکیبی بیشتر از استفاده از یک نوع درمان برای کاهش علائم استفاده می‌شود. بعضی از افراد ممکن است از یک درمان برای تمام عمر خود استفاده کنند. برخی دیگر اگر پوست آنها به آنچه که در حال استفاده هستند، پاسخ دهد ممکن است گاهی اوقات به تغییرات درمانی نیاز داشته باشند.

داروهای پسوریازیس

اگر به پسوریازیس متوسط یا شدید مبتلا باشید و دیگر از درمان‌های دیگر پاسخ نگرفته باشید، پزشک شما ممکن است یک داروی خوراکی یا تزریقی را برای شما در نظر بگیرد.

شایع‌ترین داروهای خوراکی و تزریقی که برای درمان پسوریازیس مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از:

بیولوژیک

این نوع داروها سیستم ایمنی بدن را تغییر می‌دهد و مانع از تعامل بین سیستم ایمنی بدن و مسیرهای بروز التهاب می‌شود. این داروها تزریق یا وریدی (IV) هستند.

رتینوئیدها

رتینوئیدها باعث کاهش تولید سلول‌های پوست می‌شوند. هنگامی که استفاده از آنها را متوقف کنید، علائم پسوریازیس احتمالا بازمی‌گردد. همچنین با عوارض جانبی شامل ریزش مو و التهاب لب همراه هستند.
افرادی که باردار هستند یا ممکن است در سه سال آینده باردار شوند، نباید از رتینوئیدها بخاطر خطر بروز عیب احتمالی در زایمان استفاده کنند.

سیکلوسپورین

سیکلوسپورین (سندیمون) از بروز عکس العمل سیستم ایمنی جلوگیری می‌کند. این داروها می‌توانند علائم پسوریازیس را کاهش دهند. این بدان معنی است که شما با مصرف این داروها یک سیستم ایمنی ضعیف دارید، بنابراین ممکن است راحت‌تر بیمار شوید. عوارض جانبی شامل مشکلات کلیوی و فشار خون بالا است.

متوتروکسات

متوتروکسات مانند سیکلوسپورین، سیستم ایمنی را مهار می‌کند. این ممکن است عوارض جانبی کمتری را هنگام مصرف در دوزهای پایین ایجاد کند. همچنین می‌تواند در دراز مدت باعث عوارض جانبی جدی شود. عوارض جانبی جدی شامل آسیب کبدی و تولید گلبول‌های قرمز و سفید می‌شود.

توصیه‌های رژیم غذایی برای افراد مبتلا به پسوریازیس

غذا نمی‌تواند به عنوان درمان شناخته شود و یا حتی پسوریازیس را درمان کند، اما خوردن بهتر ممکن است علائم این بیماری را کاهش دهد. این پنج تغییر شیوه زندگی ممکن است به کاهش علائم این بیماری پوستی کمک کند و باعث کاهش التهابات ناشی از آن شود.

کاهش وزن

اگر دچار اضافه وزن هستید، کاهش وزن ممکن است شدت بیماری را کاهش دهد. کاهش وزن سریع نیز می‌تواند یک نوع درمان باشد. مشخص نیست چقدر وزن با پسوریازیس تعامل دارد، بنابراین حتی اگر علائم شما بدون تغییر باقی بماند، کاهش وزن می‌تواند برای سلامتی شما خوب باشد.

داشتن یک رژیم غذایی برای قلب سالم

مصرف چربی‌های اشباع شده را کاهش دهید. این محصولات در محصولات حیوانی مانند گوشت و لبنی یافت می‌شوند. خوراک خود را به سمت پروتئین‌هایی که حاوی اسیدهای چرب امگا-۳ هستند مانند ماهی آزاد، ساردین و میگو ببرید. منابع گیاهی امگا -۳ نیز عبارتند از گردو، تخم کتان و سویا.

اجتناب از خوردن خوراکی‌های محرک

پسوریازیس باعث التهاب می‌شود. برخی خوراکی‌ها مانند محرک‌های اگزما نیز ذاتا باعث التهاب می‌شوند. از خوردن این خوراکی‌ها که ممکن است علائم را تشدید کنند، اجتناب کنید. این خوراکی‌ها عبارتند از:

  • گوشت قرمز
  • شکر تصفیه شده
  • غذاهای فرآوری شده
  • محصولات لبنی

در نظر گرفتن ویتامین‌ها

بعضی از پزشکان رژیم غذایی غنی از ویتامین را به مصرف قرص‌های ویتامین ترجیح می‌دهند. با این حال، حتی با مصرف سالم‌ترین خوراکی‌ها ممکن است به کمک مکمل‌های ویتامین نیاز باشد. در صورت نیاز به مصرف هر گونه ویتامین به عنوان یک مکمل برای رژیم غذایی از پزشک خود کمک بگیرید. 

زندگی با پسوریازیس

زندگی با این بیماری پوستی می‌تواند چالش برانگیز باشد، اما با روشی مناسب، شما می‌توانید از بروز التهاب جلوگیری کنید و یک زندگی سالم و عالی داشته باشید. این سه کار در کوتاه مدت و بلند مدت می‌تواند به شما کمک کند:

رژیم غذایی

کاهش وزن و حفظ یک رژیم غذایی سالم می‌تواند راهی طولانی برای کمک به کاهش و آرام کردن علائم پسوریازیس شود. این شامل داشتن رژیم غذایی غنی از اسیدهای چرب امگا ۳، غلات و گیاهان می‌شود. شما همچنین باید مصرف مواد غذایی که التهاب را افزایش می‌دهند، را محدود کنید. این غذاها شامل قندهای تصفیه شده، محصولات لبنی و غذاهای فرآوری شده می‌شود.
شواهد حاکی از آن است که خوردن میوه‌ها و سبزیجات خاص می‌تواند نشانه‌های پسوریازیس را تشدید کند. میوه‌ها و سبزیجات خاص شامل گوجه فرنگی و همچنین سیب زمینی سفید، بادمجان و غذاهای مشتق شده از فلفل مانند پاپریکا و فلفل کایین شامل این دسته می‌شود (اما فلفل سیاه جز این دسته نمی‌شود زیرا که از گیاه دیگری به دست می‌آید).

استرس

استرس یکی از محرک‌های پسوریازیس است. یادگیری برای مدیریت و مقابله با استرس ممکن است به کاهش علائم کمک کند. برای کاهش استرس خود، موارد زیر را امتحان کنید:

  • مدیتیشن
  • ثبت وقایع روزانه
  • نفس کشیدن
  • یوگا

سلامت احساسی

افراد مبتلا به پسوریازیس بیشتر احتمال دارند که به افسردگی و مشکلات ناشی از اعتماد به نفس دچار شوند. هنگامی که زخم ها بر روی پوست شما ظاهر شوند، ممکن است کمتر اعتماد به نفس داشته باشید. صحبت کردن با اعضای خانواده در مورد اینکه چگونه این بیماری بر شما تاثیر می‌گذارد، ممکن است دشوار باشد. چرخه ثابت شرایط ممکن است برای شما خسته کننده باشد.
امکان رخ دادن هر دو مورد این موارد عاطفی است. مهم این است که یک منبع برای مدیریت آنها پیدا کنید. این ممکن است شامل گفتگو با یک متخصص بهداشت روان یا پیوستن به یک گروه افراد مبتلا به پسوریازیس حل شود.

پسوریازیس و آرتروز

طبق نظر اخیر AAD و NPF بین ۳۰ تا ۳۳ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس، امکان ابتلا به بیماری ورم‌مفاصل پسوریاتیک را دارند.
این نوع آرتروز موجب تورم، درد و التهاب در مفاصل آسیب دیده می‌شود. این بیماری معمولا با روماتیسم مفصلی یا نقرس اشتباه گرفته می‌شود. وجود لکه‌های خفیف، پوست قرمز با پلاک معمولا این نوع را از روماتیسم مفصلی متمایز می‌کند.
آرتریت پسوریاتیک یک بیماری مزمن است. مانند پسوریازیس علائم روماتیسم مفصلی ممکن است بروز کنند و از بین بروند. آرتریت پسوریاتیک همچنین می‌تواند با علائم و مسائل ثابت، مداوم باشد.
این وضعیت معمولا مفاصل انگشتان یا پا را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این نوع بیماری ممکن است بر روی کمر، مچ دست، زانو یا مچ پا تاثیر بگذارد.
بیشتر افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک به پسوریازیس مبتلا هستند. اکثر افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک بدون داشتن عقبه پسوریازیس در خانواده خود، دارای عضوی در خانواده خود هستند که به مشکلات پوستی دچار است.
درمان آرتریت پسوریاتیک ممکن است با موفقیت با کاهش علائم، از بین بردن درد و بهبود تحرک مفاصل همراه باشد.

مانند پسوریازیس، کاهش وزن، حفظ رژیم غذایی سالم و اجتناب از عوامل تحریک کننده آرتریت پسوریاتیک نیز می‌تواند به کاهش علائم این بیماری کمک کند. یک برنامه تشخیص و درمان اولیه می‌تواند احتمال عوارض شدید، از جمله آسیب مفصلی را کاهش دهد.

منبع healthline
عضویت در خبرنامه وینوک
عضویت در خبرنامه وینوک
در خبرنامه وینوک عضو شوید بهترین مطالب را هر هفته در ایمیل خود بخوانید
میتونید هر لحظه که خواستید عضویت خود را غیر فعال کنید

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.